Z Breslau do Wrocławia

Niemiecki Breslau przed II wojną światową należał do jednego z najważniejszych ośrodków miejskich wschodnich Niemiec. Panorama wielowiekowych nawarstwień architektury legła w gruzach w ostatnich miesiącach konfliktu podczas oblężenia miasta przez wojska radzieckie.

Festung Breslau objawiło się nie tylko tysiącami ofiar, ale również zniszczeniem lub uszkodzeniem około 70% zabudowy. Po roku 1945 kluczowe było więc ożywienie miasta. Pierwsze lata powojenne upłynęły pod znakiem usuwania gruzu, zapewnienia bazy mieszkaniowej dla nowych osadników, a także zainstalowania instytucji życia codziennego i administracji.

Już w 1946 powstał Ogólny Plan Odbudowy Wrocławia autorstwa Tadeusza Ptaszyckiego. Był on realizowany w podstawowych założeniach przez kolejnego dekady, już po wyjeździe architekta do Krakowa, gdzie zajmowała go Nowa Huta. 
Obiekty zupełnie nowe pojawiały się w mieście dosyć nieśmiało, znacznie więcej wysiłku wkładano w odbudowę i adaptację już istniejącej tkanki. Kluczowym zagadnieniem było również ratowanie zabytków, co od 1955 roku było obowiązkiem młodego architekta Olgierda Czernera, który został pierwszy Miejskim Konserwatorem Zabytków we Wrocławiu. Dzięki jego wysiłkom udało się odbudować wiele kluczowych wrocławskich obiektów historycznych, w tym gotyckie zabudowania dawnego klasztoru i kościoła Bernardynów. Od 1965 roku funkcjonowało tam Muzeum Architektury i Odbudowy (od 1971 r. do dziś Muzeum Architektury) - niejako pomnik dwóch poprzednich dekad walki z wojennymi zniszczeniami, a także okno na świat architektury zupełnie współczesnej. 

Michał Chadera

Powrót do Wydarzenia 2026

W galerii wykorzystano zdjęcia slajdów z prezentacji Michała Chadery.